Dr. ΣΑΡΗΤΖΟΓΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ
MD, Ph.D. , FRCS

ΓΕΝΙΚΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ
ΕΝΔΟΣΚΟΠΟΣ

Saritzoglou-web

Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής Ιατρικό Κέντρο Αθηνών

Επικοινωνία

Ιατρείο:

Κολοκοτρώνη 13, Χαλάνδρι

Γραμματειακή Υποστήριξη:

210-6106393 όλο το 24ωρο

210-6847346  210-6862110

Κινητό Ιατρού: 6974442287

Email: info@saritzoglou.com

Αναζήτηση Ιατρικών Θεμάτων (Γράψτε λέξεις ή φράσεις)

Παθήσεις ήπατος χοληφόρων παγκρέατος

Εισαγωγή στις βασικές έννοιες των παθήσεων.

Παθήσεις ήπατος χοληφόρων παγκρέατοςΔιαγνωστικές και θεραπευτικές εξελίξεις.

blank

Παθήσεις Όρχεων

Υδροκήλη Κιρσοκήλη

Χειρουργική και Τεχνολογία

Ψαλίδι Υπερήχων RF - Μικροκύματα Διαθερμία

Bookmark Us

general surgeon 
general surgeon 

Online χρήστες

Έχουμε 47 επισκέπτες σε σύνδεση

Στατιστικά

Επισκέπτες: 2667876
RSS 2.0

Join me on Google+

Βρείτε μας στο Facebook

saritzoglou facebook

Δείτε χειρουργικά video's

saritzoglou facebook

Protected by Copyscape

Επιπλοκές ενδοσκοπικής σφικτηροτομής

Διακρίνονται δύο είδη επιπλοκών άμεσες και απώτερες. Τα ποσοστά επιπλοκών κυμαίνονται σε διάφορα κέντρα από 5-10%, ενώ η θνητότητα από 0.4-1%. Σε 268 ERCP που έγιναν στο Ιατρικό Κέντρο επιπλοκές παρατηρήθηκαν σε 2,23% (6/268), ενώ δεν σημειώθηκε θάνατος οφειλόμενος απ' ευθείας σε επιπλοκή της επέμβασης.
Κυριότερες επιπλοκές είναι:

  • Η οξεία παγκρεατίτιδα. Εμφανίζεται λίγες ώρες μετά την ERCP . Συνοδεύεται από οξύ άλγος στην κοιλιά με επέκταση στη οσφύ, μετεωρισμό, ναυτία, εμετό, λευκοκυττάρωση, αύξηση των παγκρεατικών ενζύμων στον ορό και τα ούρα. Συνήθως πρόκειται για οιδηματώδη παγκρεατίτιδα ενώ πολύ σπάνια η νόσος εξελίσσεται σε αιμορραγική ή νεκρωτική μορφή. Η θεραπεία είναι συντηρητική και αποδίδει στην πλειονότητα των περιπτώσεων ενώ πιθανή χειρουργική αντιμετώπιση δικαιολογείται μόνον για την αντιμετώπιση των επιπλοκών (απόστημα, ψευδοκύστεις). Η χρήση Η2 αναστολέων ή σωματοστατίνης δεν είναι αποδεκτή από όλους. Προφύλαξη από την παγκρεατίτιδα επιτυγχάνεται με την μείωση των χειρισμών στον παγκρεατικό πόρο, χρήση μη ιονικών ισοοσμωτικών σκιαγραφικών μέσων, αποφυγή σκιαγραφήσεως του παγκρεατικού παρεγχύματος, τοποθέτηση του σφικτηροτόμου σε ενδεδειγμένη θέση εντός του φύματο. Αύξηση των παγκρεατικών ενζύμων μετά από ERCP παρατηρείται σε ποσοστό 30-40% των ασθενών χωρίς συνωδά κλινικά σημεία και είναι άνευ σημασίας. Ενώ η επιπλοκή της παγκρεατίτιδας εμφανίζεται σε ποσοστό 2-3% και είναι αιτία θνητότητας σε ποσοστό 0.2% των ασθενών.
  • Η αιμορραγία. Συνήθως εμφανίζεται κατά την ώρα της ΕΣΦ και σπανίως αρκετές ώρες ή ημέρες μετά την ΕΣΦ σε συχνότητα 3-5%. Κυρίως οφείλεται σε διατομή κλάδου της παγκρεατοδωδεκαδακτυλικής αρτηρίας πλησίον του φύματος λόγω μεγάλου μήκους ΕΣΦ. Αρκετές φορές υπάρχει διαταραχή της πηκτικότητας, λήψη ασπιρίνης, αντιπηκτικών ενώ αυξημένη συχνότητα αιμορραγίας παρατηρείται σε δεύτερη προσπάθεια ΕΣΦ μετά από αρχική αποτυχία. Σε ποσοστό 40-50% η αιμορραγία σταματάει χωρίς ειδική θεραπεία και χωρίς απώλεια μεγάλης ποσότητος αίματος. Σε ποσοστό 40-48% απαιτείται μετάγγιση αίματος ή παραγώγων αυτού για την αντιμετώπιση της αιμορραγίας. Ποσοστό 1-2% των ασθενών που θα αιμορραγήσουν μετά από ΕΣΦ χρειάζονται χειρουργική επέμβαση για την επίσχεση της αιμορραγίας. Η αιμορραγία είναι υπεύθυνη για το 0.2% των θανάτων μετά από ΕΣΦ 5.
  • Διάτρηση δωδεκαδακτύλου. Διάτρηση του δωδεκαδακτύλου μετά από ΕΣΦ είναι περισσότερο σπάνια επιπλοκή εμφανιζόμενη σε ποσοστό <1%. Κυριότερα σημεία για την διάγνωση της επιπλοκής είναι η διαρροή σκιαγραφικού του ΧΠ ή δωδεκαδακτύλου και η ύπαρξη αέρα εντός του χώρου. Η θεραπεία είναι συντηρητική με διακοπή σιτίσεως, ρινογαστρική αναρρόφηση, παρεντερική χορήγηση υγρών και αντιβιοτικών. Χειρουργική θεραπεία απαιτείται μόνον επί αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής και αναπτύξεως επιπλοκών, πχ. απόστημα. Η επιπλοκή είναι υπεύθυνη για ποσοστό <0.1% θνητότητας μετά από ΕΣΦ.
  • Η χολαγγειίτιδα εμφανίζεται σε ποσοστό 2-4% των ασθενών, ιδιαίτερα δε σε εκείνους που δεν παροχεύθηκε ο χοληδόχος πόρος επαρκώς μετά από την ERCP. Η χορήγηση αντιβιοτικών είναι ανεπαρκής για την αποφυγή της επιπλοκής αυτής αν δεν ληφθεί πρόνοια ικανοποιητικής παροχετεύσεως του χοληδόχου. Για τον λόγο αυτό εάν δεν είναι δυνατή η παροχέτευση ενδοσκοπικά πρέπει να παραπέμπεται ο ασθενής για χειρουργική παροχέτευση χωρίς καθυστέρηση. Η αποστείρωση του ενδοσκοπίου και των χρησιμοποιουμένων αναλωσίμων είναι απαραίτητη για την μείωση της πιθανότητα εμφανίσεως χολαγγειίτιδα.
  • Άλλη επιπλοκή που εμφανίζεται αρκετές ημέρες μετά την ERCP είναι οξεία χολοκυστίτιδα σε ασθενείς που δεν έχουν υποστεί χολοκυστεκτομή. Χορήγηση αντιβιοτικών, ενδοσκοπική παροχέτευση της ΧΚ ή χολοκυστεκτομή συνήθως λύνουν αυτό το πρόβλημα.
  • Σπανιότερη επιπλοκή είναι η ενσφήνωση Dormia basket με λίθο στον κατώτερο τμήμα το χοληδόχου (0.3-0.5%). Η χρήση του λιθοτρίπτη Soehendra λύνει το πρόβλημα. Χειρουργική επέμβαση σπάνια απαιτείται. Αυξημένα ποσοστά επιπλοκών παρουσιάζονται σε ειδικές ομάδες ασθενών όπως ασθενείς με προηγούμενη Billroth I ή II γαστρεκτομή ή ΓΕΑ όπου η προσπέλαση του φύματος γίνεται από οδούς διαφορετικές από την φυσιολογική. Επίσης σε ασθενείς όπου επιχειρούνται ειδικές ενδοσκοπικές επεμβάσεις όπως Needle-Knife, Pre-Cut, τοποθέτηση περισσότερων της μίας ενδοπροσθέσεων, σε τύπου II και III (Bismuth) αποφράξεις του χοληδόχου, διάφορες μορφές λιθοτριψίας ή μετά από συνδυασμένη διαδερμική και ενδοσκοπική προσπέλαση του χοληδόχου. Για τον λόγο αυτό οι επεμβάσεις αυτές πρέπει να εκτελούνται μόνον σε οργανωμένα κέντρα και από πολύ έμπειρους ενδοσκόπους.

Οι επιπλοκές που παρατηρούνται μετά από ενδοσκοπική σφικτηροτομή είναι σαφώς λιγότερες από τις επιπλοκές μετά χειρουργική σφικτηροτομή. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που τείνει σήμερα να καταργηθεί η χειρουργική σφικτηροτομή.

Επιμέλεια κειμένων - φωτογραφιών Dr. Σαρητζόγλου Ιωάννης