Dr. ΣΑΡΗΤΖΟΓΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ
MD, Ph.D. , FRCS

ΓΕΝΙΚΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ
ΕΝΔΟΣΚΟΠΟΣ

Saritzoglou-web

Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής Ιατρικό Κέντρο Αθηνών

Επικοινωνία

Ιατρείο:

Κολοκοτρώνη 13, Χαλάνδρι

Γραμματειακή Υποστήριξη:

210-6106393 όλο το 24ωρο

210-6847346  210-6862110

Κινητό Ιατρού: 6974442287

Email: info@saritzoglou.com

Αναζήτηση Ιατρικών Θεμάτων (Γράψτε λέξεις ή φράσεις)

Παθήσεις ήπατος χοληφόρων παγκρέατος

Εισαγωγή στις βασικές έννοιες των παθήσεων.

Παθήσεις ήπατος χοληφόρων παγκρέατοςΔιαγνωστικές και θεραπευτικές εξελίξεις.

blank

Παθήσεις Όρχεων

Υδροκήλη Κιρσοκήλη

Χειρουργική και Τεχνολογία

Ψαλίδι Υπερήχων RF - Μικροκύματα Διαθερμία

Bookmark Us

general surgeon 
general surgeon 

Online χρήστες

Έχουμε 34 επισκέπτες σε σύνδεση

Στατιστικά

Επισκέπτες: 2399314
RSS 2.0

Join me on Google+

Βρείτε μας στο Facebook

saritzoglou facebook

Δείτε χειρουργικά video's

saritzoglou facebook

Protected by Copyscape

Είδη των χειρουργικών επεμβάσεων για τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Ποια είναι τα είδη των χειρουργικών επεμβάσεων για τον καρκίνο του παχέος εντέρου ;

oncologicsurgery_1

Τα είδη των χειρουργικών επεμβάσεων καθορίζονται με βάση την ανατομική θέση του όγκου στο παχύ έντερο ή το ορθό. Με βάση λοιπόν την ανατομική θέση του καρκίνου και την ανατομία του εντέρου αφαιρείται το τμήμα που περιλαμβάνει το νεόπλασμα, διατηρώντας όμως την βιωσιμότητα και λειτουργικότητα των υπόλοιπων τμημάτων του εντέρου.

Στις περισσότερες περιπτώσεις μετά την αφαίρεση του προσβληθέντος τμήματος, τα υγιή τμήματα του εντέρου ενώνονται και πάλι με αναστόμωση. Σε λίγες περιπτώσεις, που η ανατομία του εντέρου δεν επιτρέπει μια τέτοια αναστόμωση, το έντερο εκστομώνεται στο κοιλιακό τοίχωμα δημιουργώντας παρά φύσει έδρα.

paxy-entro

Τα διάφορα είδη των χειρουργικών επεμβάσεων του παχέος εντέρου είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε, αφενός να διατηρείται η επαρκής αγγείωση του εναπομείναντος τμήματος του εντέρου και η λειτουργικότητα του και αφετέρου να αφαιρείται το καρκινικό τμήμα σε ασφαλή ογκολογικά όρια με ταυτόχρονη αφαίρεση όλων του επιχώριων λεμφαδένων, όπως αυτή καθορίζεται από την ανατομική τους θέση. Είναι στην κρίση του εξειδικευμένο χειρουργού πιο είδος επέμβασης ή ακόμα και συνδυασμό επεμβάσεων θα εκτέλεση, προκειμένου να επιτύχει όντος ογκολογικό χειρουργείο, συνεκτιμώντας το στάδιο της νόσου την θέση του όγκου και την φυσική κατάσταση του ασθενούς. Τα είδη των χειρουργικών επεμβάσεων με βάση την ανατομική θέση του όγκου είναι τα ακόλουθα:

197b

  • ΔΕΞΙΑ ΗΜΙΚΟΛΕΚΤΟΜΗ

Η δεξιά ημικολεκτομή εκτελείται όταν ο όγκος εντοπίζεται στο αρχικό τμήμα του παχέος εντέρου, δηλαδή το τυφλό, το ανιόν κόλον, και την δεξιά κολική καμπή. Κατά την επέμβαση αυτή εξαιρούνται τα τελευταία 15 εκατοστά του λεπτού εντέρου (τελικό ειλεός και ειλεοτυφλική βαλβίδα), όλο το ανιόν κόλο η δεξιά κολική και σχεδόν το πρώτο ¼ του εγκαρσίου. Η αποκατάσταση της συνέχειας του εντέρου γίνεται με αναστόμωση του τελικού ειλεού με το άκρο του απομένοντος εγκαρσίου κόλου.

  • ΔΕΞΙΑ ΚΟΛΕΚΤΟΜΗ

Η δεξιά κολεκτομή (ή αλλιώς εκτεταμένη δεξιά ημικολεκτομή) εκτελείται όταν ο όγκος εντοπίζεται από την αρχή της δεξιάς κολικής καμπής και περιφερικά του εντέρου μέχρι και το πρώτο ¼ του εγκαρσίου κόλου. Με την επέμβαση αυτή αφαιρείται ότι και στην προηγούμενη, δηλαδή τα τελευταία 15 εκατοστά του λεπτού εντέρου όλο το ανιόν κόλο η δεξιά κολική και επιπλέον τα ¾ του εγκαρσίου. Η αποκατάσταση της συνέχειας του εντέρου γίνεται και εδώ με αναστόμωση του τελικού ειλεού με το άκρο του απομένοντος εγκαρσίου κόλου.

  • ΕΓΚΑΡΣΕΚΤΟΜΗ

Η εγκαρσεκτομή εκτελείται όταν, ο όγκος εντοπίζεται στην μεσότητα του εγκαρσίου. Με την επέμβαση αυτή αφαιρείται το εγκάρσιο κόλο και πιθανόν η δεξιά κολική καμπή. Η αποκατάσταση της συνέχειας του εντέρου γίνεται με αναστόμωση του ανιόντος κόλου με το κατιόν κόλο.

  • ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΟΛΕΚΤΟΜΗ

Η αριστερή κολεκτομή εκτελείται όταν, ο όγκος εντοπίζεται από την αριστερή κολική καμπή και περιφερικά του εντέρου μέχρι την αρχή το σιγμοειδούς. Με την επέμβαση αυτή είναι δυνατόν να αφαιρεθεί η αριστερή κολική καμπή (αν κριθεί απαραίτητο με βάση τη θέση του όγκου) και το κατιόν κόλο μέχρι την αρχή του σιγμοειδούς. Η αποκατάσταση της συνέχειας του εντέρου γίνεται με αναστόμωση του εγκάρσιου κόλου με το σιγμοειδές κόλο.

  • ΣΙΓΜΟΕΙΔΕΚΤΟΜΗ

Η σιγμοειδεκτομή εκτελείται όταν, ο όγκος εντοπίζεται στα ανατομικά όρια του σιγμοειδούς, μέχρι και τα πρώτα εκατοστά του ορθού. Με την επέμβαση αυτή αφαιρείται όλο το σιγμοειδές. Η αποκατάσταση της συνέχειας του εντέρου γίνεται με αναστόμωση του κατιόντος κόλου με το ορθό.

  • ΧΑΜΗΛΗ ΠΡΟΣΘΙΑ ΕΚΤΟΜΗ

Η χαμηλή πρόσθια εκτομή εκτελείται όταν ο όγκος εντοπίζεται στο ορθό και σε απόσταση μεγαλύτερη των 4,5 με 5 εκατοστών από την αρχή του δακτυλίου (του πρωκτού). Με την επέμβαση αυτή, εκμεταλλευόμενη την επαρκή αιμάτωση του τελικού τμήματος του ορθού και των σφικτήρων του πρωκτού, αφαιρείται το ορθό μέχρι το σιγμοειδές, ενώ καθιστάτε εφικτή η λειτουργική αναστόμωση του σιγμοειδούς με τα τελευταία εκατοστά του ορθού. Με την επέμβαση αυτή δεν διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία των σφικτήρων και δεν χρειάζεται παρά φύση έδρα.

  • ΚΟΙΛΙΟΠΕΡΙΝΕΙΚΗ ΕΚΤΟΜΗ

Η κοιλιοπερινεϊκή εκτομή εκτελείται όταν ο όγκος εντοπίζεται στον πρωκτό ή σε απόσταση μικρότερης των 4,5 – 5 εκατοστών από τον δακτύλιο. Με την επέμβαση αυτή αφαιρείται το τελικό τμήμα του ορού μαζί με τους σφικτήρες του πρωκτού. Στην περίπτωση αυτή, το κεντρικό τμήμα του εντέρου (δηλαδή το σιγμοειδές) εκστομώνεται στο πλάγιο κοιλιακό τοίχωμα, δημιουργώντας παρά φύση έδρα.

Ποιες είναι οι θεραπευτικές εξελίξεις στη φαρμακευτική αντιμετώπιση του καρκίνο του παχέος εντέρου ;

Μόλις τα τελευταία χρόνια κατέστη εφικτή η ανακάλυψη μιας ομάδας χημικών – φαρμακευτικών – ουσιών που ονομάζονται αντικαρκινικοί ή αλλιώς βιολογικοί παράγοντες καθώς και μιας νέας γενιάς μονοκλωνικών αντισωμάτων – αντιαγγειογενετικών παραγόντων.

Τα φάρμακα της κλασικής χημειοθεραπείας είναι κυτταροτοξικά, δηλαδή έχουν τοξική δράση τόσο στα καρκινικά κύτταρα όσο και σε μια μεγάλη κατηγορία φυσιολογικών κυττάρων. Η αρχή λειτουργίας αυτών των φαρμάκων είναι η τοξικότητα που προκαλούν σε ταχέως πολλαπλασιαζόμενα κύτταρα, όπως δηλαδή τα καρκινικά κύτταρα. Ωστόσο όμως, η δράση αυτή δεν είναι «στοχευμένη» μόνο στα καρκινικά και αρά δρουν και σε φυσιολογικά ταχέως αυξανόμενα κύτταρα με αποτέλεσμα να έχουν αρκετές παρενέργειες, με συνηθέστερες την αναιμία, την λευκοπενία, την τριχόπτωση κτλ.

Σε αντίθεση με τα φάρμακα της κλασικής χημειοθεραπείας, η δράση των νέων αυτών βιολογικών παραγόντων δεν είναι κυτταροτοξική. Επεμβαίνουν σε «μεταβολικές και χημικές οδούς» των καρκινικών κυττάρων αναστέλλοντας, αφενός την διηθητικής τους ικανότητα και αφετέρου την λειτουργία του κυττάρου (κλείνουν τον διακόπτη του κυττάρου) έτσι η δράση τους έχει ως αποτέλεσμα το θάνατό τους.
Οι «έξυπνες» αυτές θεραπείες έχουν θεαματικά αποτελέσματα με χαμηλή τοξικότητα, ενώ οι ασθενείς έχουν αφενός αποτελεσματική θεραπεία και αφετέρου ποιότητα ζωής, χωρίς τοξικότητα.

Αγγειογένεση. Είναι η ικανότητα των καρκινικών κυττάρων να αναπτύσσουν ιδιαίτερα πλούσιο αγγειακό δίκτυο γύρο από τον καρκινικό όγκο. Η ιδιότητα αυτή των καρκινικών κυττάρων είναι ακρογωνιαίας σημασίας για την αύξηση του όγκου και την δυνατότητά του για δημιουργία μεταστάσεων. Στην ουσία λοιπόν, χωρίς αυτό το αγγειακό δίκτυο, τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε θρεπτικά συστατικά και σε οξυγόνο, παράγοντες απαραίτητοι για τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων του όγκου. Το καρκινικό αγγειακό δίκτυο διαφέρει από το φυσιολογικό αγγειακό δίκτυο, λόγω της άναρχης και ανώριμης δομής του.

Με την ανακάλυψη και χρήση των μονοκλωνικών αντισωμάτων – αντιαγγειογενετικών παραγόντων, αναστέλλεται η δημιουργία του καρκινικού αγγειακού δικτύου ενώ το ήδη υπάρχων υποστρέφεται. Έτσι ο όγκος δεν μπορεί να τραφεί, τα καρκινικά κύτταρα ατροφούν και πεθαίνουν ενώ παράλληλα εμποδίζεται η δυνατότητα μετάστασής τους σε απομακρυσμένα όργανα. Ταυτόχρονα με τον σταδιακό θάνατο των καρκινικών κυττάρων, εμποδίζεται η ανάπτυξη νέων αφού δεν είναι δυνατή η ανάπτυξή τους λόγω έλλειψης θρεπτικών συστατικών και οξυγόνου.

Σύμφωνα με πρόσφατες κλινικές μελέτες, τα μονοκλονικά αντισώματα τα οποία ονομάζονται και «στοχευμένη θεραπεία» όταν συνδυαστούν με τα φάρμακα της κλασικής χημειοθεραπείας, παρατείνουν τον χρόνο επιβίωσης των ασθενών με μεταστατική νόσο κατά 25% ενώ βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής κατά 30%. Τα φάρμακα που ανήκουν στην κατηγορία των βιολογικών παραγόντων είναι τα ακόλουθα: oxaliplatin (eloxatin), irinotecan(campto), capecitabine (xeloda), tegafur-uracil (U.F.T).

Μονοκλονικά αντισώματα είναι τα: bevacizumab (avastin), cetuximab (erbitux) και προσφάτως το panitumumab (vectibix).

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Προηγούμενη σελίδα

Επιμέλεια κειμένων - φωτογραφιών Dr. Σαρητζόγλου Ιωάννης
bahellas